حبیبی

 

دوای بی دوایی و علاج بی طبیبی را

ببالینم رسان یا رب حبیب من حبیبی را

 

غبار غربتم از دل مگر زلف تو بزداید

که ابر آشنایی بسترد گرد غریبی را

 

ز مهرویان نصیبم نیست جز حسرت ، فلک گویی

به نام من کشیده قرعه ی حسرت نصیبی را

 

ره عاشق فریبی راه و رسم بی وفایان است

حبیب من نیاموزی ره عاشق فریبی را

 

نوای عاشقی ای گُل بیا از شهریار آموز

که هر نایی نیٲنگیزد نوایی عندلیبی را