آخرین تیر و خطا

آخرین تیر و خطا

 

آوخ آن سرو ناز سرکش رفت

آن بت مهربان مهوش رفت

 

سایه ی مهر بود و لطف اَله

کز سر عاشق بلاکش رفت

 

خصم تا زنده بر من و به خطا

آخرین تیر من ز ترکش رفت

 

خانمانم درون آتش دید

چون شرار از درون آتش رفت

 

او محک بود و زرّ قلب مرا

دید آلوده در غل و غش رفت

 

دست طرّار روزگار آخر

دُرّ یکدانه ی مرا کش رفت

 

شهریارا چو زلف درهم خویش

تا کند حال من مشوّش رفت