با گل و لاله می آرای خودی چون خس و خار

با گل و لاله می آرای خودی چون خس و خار

 

ای تو که معتکف کعبه و دِیری و کِنشت

چه کنی ظاهر زیبا ، بَزک باطن زشت

 

با گل و لاله می آرای خودی چون خس و خار

که تو را با گِل و لای و لجن آلوده سرشت

 

پرده کعبه کجا و کف دستی ناپاک

ای همه ناخن تو انگل و انگشت انگِشت

 

عربستان برُخش هفت در از دوزخ باز

تو به صدّام بشارت دهی از هشت بهشت

 

مِصری و اردنی و شیخ کویت و عَرفات

همه هم پالکیان تو پلیدند و پلشت

 

در لباس عرب و دشمن خونخوار عرب

ار بُرون رٲفت کشتند و درون آفت کشت

 

قوت اسلام به طاغوت محارب دادن

تا مکافات چه خواهد به حساب تو نوشت

 

کوفت خواهد شدنت خون یتیمان عرب

که سر خوان تو چربینه پُلو بود و خورشت

 

نسخه ی اصل سرشت است ولی صورت گاه

رونوشتی نه مطابق چو تو با اصل سرشت

 

شهریارا قلم خواجه چه خوش بذرافشان

"هرکسی آن درود عاقبت کار که کِشت"